كودكي به كنه كثافت لوليان مي انديشد

به سخاوت ماه پشت مي كند

و صاحب منصبان را به شكايت از خويش وا مي دارد

او در كهولت

به ديواره هاي كمند زندان

كثافت مي پاشد

و اين آغاز منحوس اين درد بشری است.

انگار....

بوي تو را حس مي‌كردم.همان بوي سزاوار را. همان عشق سترگ. همان رقص جانانه‌ي دستانمان. من تمام تو گشته‌ام. در پريروز دوام. در نگاه كاهي دخترك بهار. همان ابر جانانه‌ي باران. من متن مستورترين آينه‌ام در آدينه‌ترين روز زمين. در كوچه‌هاي باور آدم‌هاي جاري؛ عشق تمام ناباوري من بود. اما هميشه باور‌ها بارور نمي‌شوند. اين از طالع سعد وجود من بود كه تو آمدي و مرا رها كردي. در رهاترين رهايي زمين.

البته این یک نگاه تنگ نظرانه است. چون بواقع چنین نیست. اگر یک حکومت لائیک سر کار بیاید. مسلما فلسفه خوردن می شود و کلام گرسنگی کشیدن.

یادم هست که نه متکلمین و نه فیلسوفان حقیقی زیر چتر حکومت ها نمی روند. زیرا افکارشان جهانی تر از چترهای حکومت هایشان است.

توضیح برای آن دست فیلسوف!!!

رمضان، حس نوستالوژيك قشنگي دارم. دعا كنيد!!! خدا در آغوشتان است.

نامش مادر شهيد است. لميده بر برج تهران؟؟؟؟ كدامشان را ببينم؟ كدامشان را مي‌توان ديد؟ كدامشان را مي‌بينند. تازه‌ام!

غبطه مي خورم. به آيين پس از مرگش، چون هميشه مي گويم، از تشييع جنازه‌ي يك آدم مي‌توان حيات او را ارزيابي كرد. اشك‌هايي كه برايش ريخته مي‌شوند. زندگي جاري است. با ما،بي ما. بي پاواروتي.

آرام آرام کلاف را رها کردم و در عمق دریاها فرو افتادم. آبی آسمان هنوز باور آبی دارد. هنوز آبی است. رشته هایش طعمه ی ماهی ها. باورهایش آرزوهای زمین. فراخیش بودن بودن ها!!!

يكي مي‌گويد در زمستان گردو نمي فروشند، مي‌دانم،بادام تلخ چطور؟

هنوز سبزي زنده‌ي اتاقم زنده است،پيرمردي تكيه داده به عصاي چوبي فرو رفته در خاك...... .

خاك آغاز بشريت؛ 

گل من می گرید. انگار باهار نیامده است. اما در پاییز هنوز پابرجاست.

گلم را دوست می دارم.

پوران شب را بنگر كه چطور مي‌چشمكند.

كه چطور مي‌رقصند و در اجتماعشان صورتي را مي‌نمايانند.

كه چطورمي‌خفند در وقت روز و بيدارند در وقت شب.

دختر شب را بنگر، بر گيسوان پيدا از زير چادرش،

خرمن طلايي گيسوانش هويداست و كاش ماه نيمه باشد،

و ديدن دخترك شب،بي حجاب.

سكوت زيبايي است، سكوت حزن‌انگيزي در ابعاد جان.

لحظه‌ي تو، لحظه‌ي هم‌آغوشي‌ها و لبخندها و بوسه‌ها.

لحظه‌ي تداوم، شب را دوست مي‌داريم.

شب زيباست. شب ما خودمانيم. خودمان،خود خود خودمان.

شب خفته در خفته‌ترين سياهي است.

شبتان نوش باد.

گاهي مي‌شود گريستن،

گاهي مي‌شود خنديدن،

فاصله‌ي اين دو اتفاق تلخ؛

يك لحظه‌ آرامش است، يك لحظه هبوط از ذهن منطق‌دان.

يك لحظه سقوط، سقوط از خنده‌ي بي‌كام.

دل دادن و دل ستاندن. يك جامه از بوسيدن،

بوسه‌اي كه لب‌ها در آن پاك شده است.

فاصله‌ي تلخي است. تلخ مثل شراب در حلق گوش‌هايمان!

چون دهان مرده‌است.‌

و اينبار باز باران بي ترانه؛ چقدر دوست داشتيم روزهاي باراني را و چقدر آرامش مي‌يافتيم در آن سيل مرطوب جاري از آسمان. چقدر وقتي باران مي‌باريد بوسيدن را هوس مي‌كرديم و چقدر در هوس‌هايمان شهوت گم بود.سكوت رذل روزگار پر از اندوه و بندهاي بي‌شمار زميني باران را سياه كرده است. چقدر باران خوب بود. چقدر بويش را دوست داشتيم و چقدر براي دويدن زير آن ابر مي‌شديم و مي‌گريستيم تا مادرانمان اجازه‌ي خروج را بدهند و نمي‌دانم چرا هر چه بزرگتر مي‌شويم، محافظه كار تر نيز. نمي‌دانم چرا ما از باران پروا نداشتيم و بزرگتر‌هايمان مي‌ترسيدند، شايد چون حال من، براي عطسه‌ها و بستري شدن‌ها. بوي شبنم را استشمام مي‌كرديم و نوش جان مي‌كرديم عشق پاك آسماني را. عشقي كه در كودكي بدون شهوت به هم مي‌داشتيم زيبا بود، چون شبنم نشسته بر گلبرگ‌هاي گل كه زود مي‌ميرند و مي‌گذرند.

حالا ما هم بزرگ شده‌ايم، پر از درد و رنج و خاطره و سختي. پر از گريه و اندوه و مصيبت و حالا فقط چتر مي‌خواهيم كه زير اين بارش پر رحمت و عشق زاي آسمان خيس نشويم و به مردگي، نرم نرم ادامه دهيم.................

 چقدر كودكي را دوست داشتم. و امروز چقدر بر سر دخترم فرياد زدم كه پوپو خسته است، زير باران راه نرو كه نمي‌توانم تيمارت كنم..........

چترها را بايد بست.

جور ديگر بايد ديد.

خنده‌اي بود نه از شادي وُ هظ(شايد هم حظ)

خنده‌‌اي مثل همان گردش دوار خدا

خنده‌اي تلخ كه جانش به گريه‌ محتاج

واي بر سينه‌ي كوبنده‌ي باد،

واي بر سوز صداي ساقي

خنده‌اي تلخ كه مثل زهر است،

سينه‌ي باد، نواي باقي.

شكر ايزد كه چراغي است در اين ظلمت شب.

شكر به اين سوسوي چشم كورم.

در سكوت مهتاب، خانه‌ي مِي پيداست.

قهقهه آن اوج است،ميگساري بر پاست.

اين شراب را من بنوشم تنها

چون در اين خانه‌ي غم،مِيْ خوري همدم نيست.

خنده بر جام شراب،زهر خندِ باد است.

باد و و طوفان همه در كوش و خروش

كه مرا ترسانند: صورتم را چون دل

خيس از اشك غمم گردانند.

اين شراب را نوشم،تا سر خود، هوشم،

به سراغ غم مهتاب رود.

خنده‌ي من تلخ است؛ گريه‌اي را محتاج.

دشمنان چشم براه؛

اشك من در راه است.

ليك اين جام شراب،مستيش بر ما نيست.

ساقي پر درد ما،

از مِيَش آگاه نيست.

همچنان مي‌رانم. همچنان من زنده‌ام.

آنقَدَر مي‌كشم اين دم كه فرو بگذارند،

در جناق قبر‌هاي خاكي........ پيكر بي نامم.

پوپوي خانه‌ي مِي.

بازي مستي كُند.اين شراب كارگر نيست.

همه از اشك پوپو خوشحالند.

ولي من مي‌گويم:

پوي اين پوي پرند،گريه را نشْناسد.

پوپوي ما زنده است،همچنان مي‌خندد.

گرچه محتاج به اشك است؛ همه مي‌دانند،

پو ز پو مي‌‌ميرد............

داري راه هميشگيت رو مي ري، همون راهي كه هر روز صبح ازش مي رفتي، ولي حالا امروز مي بيني راه بن بست شده. چند تابلو گذاشتن:كاگران مشغول كارند. مي‌ري سر وقتشون، بله، چند تا كارگر 15-16 ساله‌ي مهاجر تو  يه گودال دو، سه متري سرپناه گرفتن تا آفتاب مغزشون رو ذوب تر نكنه. مي گم: آقايي چرا كار نمي‌كني؟

مي‌گه: كار بيشتر از اين، يه سر پناه واسه خودم و دوستام درست كردم.

از قمقمه ش آب مي خوره و مي گه: بفرما، اگه از آفتاب گريزوني، ما اينجا جمع تر هم مي تونيم بشينيم.

راهم رو مي كشم و مي رم. ده روز مي گذره. هنوز اون تابلوي كارگران مشغول........ هست و اون گودال، همون شكلي وجود داره و سر پناه چند تا بچه‌ي مهاجره،دوباره كه سروقتشون مي رم. پسره مي شناستم: مي‌خنده مي‌گه: ما داريم كار مي‌كنيم،شپش هاي تو سرمون رو مي شماريم. گرمه ديگه............همشون مي خندن و من مشمئز  ديگه از اون مسير نمي رم.

داشتم به اين فكر مي‌كردم. آدم وقتي نتونه بسازه بره بالا. مجبوره خراب كنه بره پايين! نه؟

كاغذهاي كاهي كنج كُمُد،

تخته هاي تبرخورده ي تن شكن،

چراغ هاي چوبي چينه ها،

نفس هاي نافي نور،

و دو سه كلمه حرف حساب،آميزش شب و روز

جنين سحر و تولد: خورشيد.

به بلوغ سر ظهر

و سرانجام يك  مرگ به هنگام غروب

شب و يك معاشقه ي ديگر و تولد، دوباره:

روزي ديگر.

............

شب بوهاي شام شوم مستي،

سر به سايه بردن سرو سهي

خار كردن خوشه چين هاي خرابْ خور

لطافت  لعل وار لاله و لالي لوليان.

آفرينش بخشش. خنده ي باران، كشمكش هاي جاويدان

وحضور ترنم وار شبانگاهان ،با صداقت.

خدايي بي حد. شميم بهار

روزي لاله،در دستان باد ، ريزش برگ ها.

شومي شب مستي،نهان گشتن سرو

ناسزا شنيدن فرودستان و ديدار لطافت.

تناقض در اوج و دوباره پيدايش.

 يك سلام بي پاسخ.

گريه ي دختر آفتاب،كه زن شده است

به دستان پوران شب

و فرزندش، فردا.

می گفت: بخند, اما خندم نمی اومد, می گفت:گریه کن! اشکم در نمی اومد, می گفت: حرف بزن , صدام بریده بود, می گفت داد بزن, حنجرم یاری نمی کرد, می گفت: ببوسم, لب هایم جمع نمی شد, می گفت: نازم کن, دستم تکون نمی خورد, می گفت:در آغوشم بگیر, جمع نمی شدم, می گفت :تگاهم کن, چشام خشک شده بود, می گفت:تو رو خدا نفس بکش, نفسم بند اومده بود…., اون یادش رفته بود که من خیلی وقته مردم………..

تو کی می میری فکر امروز منو بکن.دوستت دارم.......

این داستان را خیلی ها خوانده بودند.وقت نداشتم تا برای ولن تاین چیزی بنویسم. روز عشقتان مبارک. زنده ی زنده باشید.............

ظهر بود. آفتاب پر غرور، از صبح همه چيز را نگريست و دم نزد. آفتاب گمان مي برد يکتاست، گمان مي برد که در آن ولوله ي دور، چيزي نيست که به قامتش فرشتگان الهي صف کشند. پر غرور مي نگريست، حضور فرشتگان را کابوس قلمداد مي کرد. ارتش خداوند را، زاده ي  انديشه ي خود مي دانست. پيش خود مي گفت:

 مگر ممکن است آفريدگار، براي بشر بولهوس، ارتش ملائک خود را به صف کند. من هر روز، بر اين زمين مي تابم. چيزي نمي بينم، جز مشتي از انسان هاي منفور و پست. البته چرا؟ چرا نوري از زمين چشمم را مي زند، گمان مي کنم ، انعکاس انوار طلايي رنگه پوستينم هست.

خورشيد جاهل بود و دواي جهل، ارشاد است. و آنگاه که غرور پيشاپيش ارشاد ايستاد. با حضور، غرور شکست مي خورد. خورشيد در ميان آسمان ايستاده بود و مي نگريست، در صحرايي از خطه ي زمين. ده ها مرد، با هزاران مرد ديگر نبرد کردند. آن عده ي قليل، همگي به رحمت رفتند. و زنان و کودکان آنان، همراه با گروهي از آن هزاران مرد به اسارت مي روند. اين است قانون زندگي بشر............ خورشيد در اين تفکر غوطه ور بود. سر آن چند مرد بر بالاي نيزه مي درخشيد. زمين سکوت کرد. از حرکت باز ايستاد، سري از ميان سرهاي روي نيزه،خواند:الرحمن..........

خورشيد به خود پيچيد.آن خيل عظيم انوار طلايي، کشش صداي پر کشش قاري را نداشت. قاري به سکوت رفت. خورشيد، آرام گرفت. ناگهان. نوري چشمش را زد. درست مي ديد، خورشيدي ديگر طلوع کرد. بالا آمد، از زمين، پرواز کرد و به آسمان رسيد، خورشيد، هيچ نمي فمهيد" مگر ممکن است غير من کسي بتابد،آن هم اينچنين.......

عالم به دور سرش مي چرخيد. آفتاب طلوع کرده آمد. آسمان دو خورشيد را به خود مي ديد. يکي نوراني و ديگر پر التهاب. آفتاب نوراني، به خورشيد پيشين رسيد. در قرص آن آفتاب روحي بود که نور آن آفتاب از آن بر مي آمد. آفتاب پر روح آمد، لبخندي بر خورشيد زد. خورشيد وا ماند و سر تعظيم فرود آورد. آن آفتاب به سوي آسمان حرکت کرد، تا در آن اوج فراتر بدرخشد. خورشيد ماند و غرورش. و آنگاه بود که فهميد. ناچيز است برابر خورشيد خداوند در جهان.

داشتی بهار رو نقاشی می کردی،

 یادته؟

پشت پنجره نشسته بودی، و زمین سبز زیر پات رو می کشیدی،

قفست یه در داشت که حالا منظره ی بهارت شده بود.

اومد جلوت نشست، دیدت رو کور کرد،

 پرسید:چی داری می کشی؟

گفتی: بهار رو

پرسید: بهار مگه کشیدنیه؟

موندی چی جوابش رو بدی، -مگه بهار رو می شه کشید؟-

یه کاغذ تا شده از جیبش در آورد و گفت: من نقاشیم از تو خیلی بهتره.

کاغذ رو که باز کردی، دیدی سفیده، خالی خالی.

خندیدی و گفتی: تو که هیچ چی نکشیدی؟

گفت: تو نمی بینی، این نقاشی عشق منه. کلی هم چیز توش هست.

تعجب کرده بودی، یعنی چی؟ یه صفحه ی سفید، قشنگ ترین نقاشی برای اونه؟

با خنده و سخره  پرسیدی: حالا چی کشیدی؟

گفت: زمستون.

گفتی: کجای این نقاشی زمستونه.

گفت: من برف ها رو کشیدم.

باز  خندیدی گفتی: زمستون که فقط برف نداره؟ درخت های بی برگ، کوهای برفی،کلاغ های سیاه و.........

گفت: من فقط برف هاش رو می بینم.

پیش خودت گفتی: جدی جدی زمستون فقط برفه؟

خسته شدی.

رو کاغذش یه خط انداختی و گفتی برف هات دارن آب می شن.

گفت: اگه برف ها نبودن که نمی تونستی آب شدنشون رو بکشی.

رو کاغذ یه گل کشیدی.

گفت: این گل از پس برف ها در اومده.

کفریت کرد،

کاغذ رو بر داشتی و بدون اینکه بهش توجه کنی، پهنه ی سفید  رو پر از گل کردی. بهش نشون دادی.

خندید گفت: خب همه ی برف ها آب شدن، بهار شده دیگه،نه؟

هاج و واج موندی.

 بهت گفت: بسه پاشو. این بهار برای تو، من کلی زمستون تو صندوقم دارم.

 کاغذ رو بهت پس داد.

از جلوت بلند شد.

به پشت پنجره، جایی که تا حالا اون پر کرده بود نگاه کردی.

دیدی اون تصویری  که رو برف های نقاشی اون کشیدی،

همون زمین زیر پاته.

برگشتی تا صداش کنی، دیدی یه کاغذ دیگه بر داشت،

آروم تا کرد و گذاشت تو جیبش.(جای بهاری که دست توئه)

پنجره رو بستی، ویه جورایی از زمستون خوشت میاد.

کاغذ های تو هم پر از برفن! نه؟

مدت ها بود متني را با "نمي دانم" آغاز نكرده بودم؛اما..........

نمي دانم؛

نمي دانم چرا اينچنين است،نه فضاي اينجا براي مقاله هاي كوبنده ايجاد شده است و نه من مي خواهم كه نوشته اي را چون سرمقاله هاي روزنامه هاي صبح(!) به سمع و نظر شما برسانم(!!)

امشب پياده روي پيشه كردم. با يك همراه خوب، كه حُسنش بي آزاريش است. قدم مي زديم و پس از مدت ها وقت داشتم براي تسكين يافتن در هواي پر سوز تهران و خلوت غيرقابل باور اين هنگام. نمي دانم  آن تعريفي كه از لغت اعتقاد داشتم چقدر درست است. اما نمي دانم كه با عوض كردن زنگ گوشي هاي همراه و قرار دادن نواهاي سوزناك يا نوحه هاي ريتم دار  قصد داريم چه چيزي را به اثبات برسانيم. متاسفم از اينكه چنين بيماري مهلكي واگيردار شده است. تمام در جا زدن هاي ما، بخاطر پرداختن به ظواهر و غفلت از اصول است. نمي دانم چرا در اين ايام كه بايد سمبليك باشد،همه منزه و خدا دوست مي شوند. نمي دانم در اين ده شب چرا همه ي انسان ها شريف مي شوند. نمي دانم در اين ده شب چرا هيچكسي موسيقي گوش نمي دهد. نمي دانم چرا همه تظاهر مي كنند. نمي دانم اگر هيئت هاي عزاداري بي آب و علف شوند و غذايي ندهند چقدر خلوت مي شوند. نمي دانم اگر دستجات عزاداري را دختران ننگرند چقدر بدون سينه زن مي گردد. نمي دانم چقدر در حق خودمان اجحاف مي كنيم و به مقام شامخ انسانيتمان توهين.

لباس سياه خوب است ؛ اما هر خوبي كه پشت آن اعتقاد راسخ وجود نداشته باشد ارزش ندارد. واقعا نمي دانم. محرم، يك ايام خاص است كه در كشور ما رخ مي دهد. در كشورهاي ديگر ايام خاص اينچنين وجود دارد. آن ها شادند و ما اداي غم زدگي را در مي آوريم. ادايي كه هيچ تفاوتي با رفتار آن شادمانان ندارد. آن ها شب گردي مي كنند. ما هم مي كنيم. آن ها كارناوال دارند،ما هم داريم. آن ها به بهانه ي آن  شب ها هر چه مي خواهند مي كنند و ما هم................. فقط نشستيم و اجازه مي دهيم اينچنين خار و خفيف شويم.

هيچگاه به مقام حسين(ع) توهين نخواهم كرد. او در قله اي ايستاده كه ما آن اوج را نخواهيم ديد. ما حتي كوهي را كه بر آن قدم گذاشته ايم ،اشتباه انتخاب كرديم. حسين جاي ديگري است. ما اينچنين به آن يگانه مرد نخواهيم رسيد. اين را يقين دارم. نمي دانم خودمان را فريب مي دهيم، يا حسين(ع) را و يا با اعتماد به نفس بي حد مي خواهيم خدا را بفريبيم. هر چه هست بايد  خودمان را بنگريم و يك بار ديگر تاريخ را بنگاريم. سوگوار بودن به نفس خود بد نيست براي كسي كه معتقد است. اما استفاده از سوگواري..........

نمي دانم چرا اين سخنان را نوشتم،اما هرچه بود امشب پياده روي و حتي دوندگي خوبي نبود. چون جو ريا و تزوير جاي جاي شهر را رنگ زده بود. ياد پيرمردي افتادم كه سال گذشته، شبي را با شمع تا صبح سپري كرد و كنار در هيئتي كه غذا مي دانند از فرط گرسنگي و سرما فوت كرد. ياد همان پيرمردي كه براي يك مشت برنج خيلي در صف غذا ايستاد اما............ او مُرد و صاحبان هيئت،فردا صبح با يك ماشين شهرداري نعش او را گم كردند. سرد است. نمي دانم كجاييم. اميدوارم شما بدانيد.

به حسين(ع) عشق بورزيد نه به عزاداري هايش.................!

خواست بخنده اما خنده رو لبش ماسيد، قرار نبود هر نمايشي که کمديه، خنده دار از آب در بياد، شناختن انواع معرفت ها در دنيا کار بسي سخت و مشکل است، در هر صورت با اشاعه ي فرهنگ ضد بشري ما همچنان در تساحل و تسامح بر سر موضوعات کوچک اطرافمان قدم مي زنيم و به هم مي خنديم. همه ي اهل ديار بشري مي دانند که راه رفتن در مسير بدون خم، عاري از بي مشکلي است(!)  و نمي توانند درک کنند........

هستند کساني که  بر روي لبه ي ديواره ي حايل بهشت و جهنم حرکت مي کنند و مي دانند مسير مستقيم تا خداست که ميان اين دو محيط نشسته و نظاره گر است. اين اشخاص که طريقشان کج روي ندارد، اصلا بهشت و جهنمي برايشان مطرح نيست، بلکه هميشه مي کوشند تا به او برسند، اويي که در بي نهايت مسکن گزيده است. قدم تا بي نهايت، ابدي مي شود. معشوقي که هيچگاه وصال ندارد.....

سپيد بود، بي اندازه پهناور،

چنان مي نماياند، كه برف كوير را بپوشاند،

نه صدايي ، هوا را لمس مي كرد و نه

روحي ناپيدايي را جا به جا

همه از دور مي ديدند.

سنگي آمد و هم بستر خاك شد، جاي خالي سياهي

در ميان انبوه سپيدي،

هر كسي نمي دانست، گمان مي كرد،نقطه ي پرگار زمين

هويدا گشته است.

همه از دست هميدگر مي نالند.

آسايش هوا و لغزش هاي يك آوا مُرد.

جنگي بر سر سكني در گرفت  و كسي نگفت،

جهان گرد است.

نگفت همه جا نقطه ي پرگار است.

همه بر سر آن نقطه ي معدوم به دست آن سنگ آسماني

جنگيدند و سر انجام اهريمن.

همه ي نقطه هاي زمين را اشغال كرد.

ديگر كسي به فكر آن نقطه نيست.

چون همه اهريمني گشتند. نرم و ساده.

مثل خواب بعد از ظهر يك نوزاد(!)

اهريمن ها مي خندند و برف ها آب شدند.

همه جا آن سنگ سياه را دارد.

كسي نمي دانست.